எது நீ… எது நான்…

நீரூறும் மண்ணாய்

என் மனம் நீர்த்த

கண்ணீர்,

கானலாய் கரையுமா

இல்லை உன் மனம்

வருடி சேருமா?

நீர் சுமந்த வானமாய்

கனக்கின்ற என் இன்பம்

வனம் மேல் பொழியுமா?

இல்லை கடல் நீர்த்து போகுமா?

ஒரு கனம் மனம் சுடும் அனலாய்?

மறுகனம் மருந்திடும் பனியாய்?

எது நீ…

உயிர் உணர்த்தும் காற்றா?

உனை உயிர்ப்பிக்கும் கதிரா?

எது நான்…

உற்று நோக்கும் உன் விழி

என்னுள் எதை கடத்தி

உன்னில் எதை விதைக்கும்?

என் தேடலின் முடிவாய் நீ …

உன் புரிதலில் தொடக்கமாய் நான் …

வாழ்வின் புதிராய் நம் அன்பு…

எது வரை…

முடிவாய் முகமாய் நீ

முதலாய் மொழியாய் நான்

எங்கோ ஓர் ஈர்ப்பாய்

தொடரும் இந்த மகிழ்வு

எது வரை…

உன் ஒளியின் முடிவாய் என் முகம்

என் ஒலியின் முடிவாய் உன் மொழி

இயல்பாய் தொடரும் இந்த பந்தம்

எது வரை…

பொழியா மேகத்தின் பனித்துளியாய்

உன் அன்பு

விடியா இரவின் பால் நிலவாய்

என் சிநேகம்

வரமாய் தொடரும் இந்த கைக்கோர்ப்பு

எது வரை…

ஒரு தவம் கலைத்த அரக்கனாய்

இந்த காதல்

கொல்லவோ எனை வெல்லவோ

இந்த இம்சை

எது வரை…

தொடரும் பொழுதில் தீயின் சுடராய்

அணையும் பொழுதில் கானல் நீராய்

கனவாய் இருளில் நீந்தி தவிக்கும்

விடியா பகலை எண்ணி மயங்கும்

நொடியில் தோன்றி சிதைந்து மருகும்

இந்த கனவு

எது வரை நீளும் உன்னோடு…

மீண்டும் ஒருமுறை…

உணர்வாய் பொழியும்

உன் மொழியில் என் இதயம்

மறுமுறை கனத்திடச் செய்வாயா?

உளமாய் எண்ணும்

உன் வாசம் என் உள்ளம்

மறுமுறை கலந்திடச் சேர்வாயோ?

காலம் கொன்ற கனத்த கணங்களால்

என் இமைகள் கரைக்காத

உவர்ப்பு துளிகளின்

மீதம் நின்று கசிந்து சிந்தும்

குருதியின் வாசத்தை

என் இதயம் துடைக்க

உன் ஒரு பார்வை போதும்

விரல் சுட்ட நீர் குமிழியாய் வெடிப்பட்ட

என் கலங்கிய மனதை ஆற்ற

ஒரு சிறு புன்னகை போதும்

யுகங்கள் கடந்த பெருத்த மௌனத்தை

என்றோ எங்கோ பழகிய ஒலியாய்

செவிசேர ஒரு வார்த்தை போதும்

இந்த மீளும் நிஜத்தின் மிச்ச காலத்தை

உணர்திட துடிக்கும்

உன் ஒரு உவப்பு போதும்

அவசியமான அர்த்தம் தேடி

அலையும் இந்த வாழ்வின் எண்ணச்

சூழச்சியில் சிக்கி ஆர்பரிக்கும்

என் இதயத்திற்கு இதமாய்

ஒரு நொடி போதும்

என் தலைமீது உன் சுவாசம்…

பணம்.

அச்சிட்ட பணமெல்லாம்

பத்திரமாய் வைத்திட்டு,

நாடாளும் பிரமுகர்கள்

எல்லாம் எங்கு தான்

தொலைத்தார்கள் உயிர்

தரித்த மனிதத்தை?

உன் காதல் சொல்ல…

ஆழதழுவல் வேண்டாம்

நுனிவிரல் ஸ்பரிசம் போதும்

ஆழமாய் ஒரு முத்தம் வேண்டாம்

அழகான ஓர் பார்வைப் போதும்

கண்ணீர் துடைக்க கை வேண்டாம்

சாய்ந்து கொள்ள ஓர் தோள் போதும்

கட்டி அணைக்க காரணம் வேண்டாம்

புன்னகை வீச சில சந்தர்ப்பம் போதும்

இதமாய் உணர பல யுகங்கள் வேண்டாம்

உளமாய் வாழ ஒரு ஜன்மம் போதும்

உன் காதல் சொல்ல ஆயிரம் வார்த்தை வேண்டாம்

உண்மை உணர்த்திட ஓர் சுவாசம் போதும்…

நீள்கிறது இந்த வாழ்க்கை…

பனி வருடிய சிறு பூவாய்,

கால் வருடிய சிறு அலையாய்,

தென்றல் வருடிய தளிர் தேகமாய்,

இதயம் வருடிய முதல் காதலாய்,

வருடிச் செல்கிறது சில நினைவுகள்,

பட்டு கைகளின் செல்ல ஸ்பரிசமாய்,

பட்டாம்பூச்சியின் வண்ண ஸ்பரிசமாய்,

மழை தூறலின் முதல் ஸ்பரிசமாய்,

பால் நிலவின் குளிர் ஸ்பரிசமாய்,

ஸ்பரிசித்து செல்கிறது சில நிஜங்கள்,

தளிர் புன்னகை

விட்டுச்செல்லும் கனவாய்,

ஒரு பார்வை

தந்து விட்டுச்செல்லும் ஏக்கமாய்,

தினம் வரும்

விடியல் வீசும் நம்பிக்கையால்

நீள்கிறது இந்த வாழ்க்கை…

இரவின் ஓலங்கள்…

இருட்டின் ஓலங்கள்

உறங்கா இரவுகளின்

இம்சிக்கும் சஞ்சலங்களாய்

உரைக்கும் உண்மைகளின் இறுக்கம்

அவிழ்கும் இரணங்களின்

உறைந்த குருதியின் ஒளிந்த

உண்மைகளின் கனம் போதும்

இரு விழியும் சேராமல் நனைய…

வாழ்க்கை வரம் , வாழ்வே சாபம்…

இன்பமும் துன்பமும்

உணர்த்திடும் உணர்வாய்

சிரிப்பும் கண்ணீரும்

வெளிப்படும் கருவியாய்

வெற்றியும் தோல்வியும்

பயில்விற்கும் பாடமாய்

அன்பும் வெறுப்பும்

பழகும் உறவாய்

உயிர்த்த நொடியின்

அழுகையும்

நிறுத்திய சுவாசத்தின்

 மௌனமும்

வாழ்க்கை வரம்

வாழ்வே சாபம்.

காலத்தின் சூசகங்கள்…

இதழ் தொடும் புன்னகைக்கு முன்

கண் தொடும் சோகமாய்,

இதமான வெயிலும் உறைந்திடும்

இதயமாய்,

கோடி இன்பத்திலும் ஒளிந்திருக்கும்

துன்பமாய்,

விரிந்த கடலிலும் மிதக்கின்ற

கானலாய்,

ஒளிப்படர்ந்த வெளியிலும் இருளும்

மூலையாய்,

தித்திக்கும் அமிர்தத்திலும் திகட்டும்

துளி நஞ்சாய்,

வெற்றியின் படிகளில் சிறு சிறு

முட்களாய்,

வாழ்க்கையின் பல சாபங்கள்,

காலத்தின் சூசகங்கள்…