காதலில் கரைந்திடவே…

மலர் தீண்டிய காற்றாய்

என்னுள் உன் வாசம்

குருதியின் பிழையாய்

என் நரம்பில் உன் துடிப்பு

உன்னை பார்க்கும் பொழுதில்

நொடி தொட மறுக்கும் என் இமை

என் வரமாய் வந்த ஒரு சாபமோ…

என் மொழியில் வந்த ஒரு பிழையோ…

வரம்பை மீறிய ஒரு இலக்கனமாய்…

என் உயிரை தீண்டிய ஒரு நஞ்சாய்..

பிரிவின் வலியில் ஒரு வலிமையாய்…

இறந்த பின்பும் ஒரு துடிப்பாய்…

வாழ்வின் வரமாய் நீ வந்தாய்…

எனை நான் உணர…

பிரிவின் சாபங்கள் தான் தந்நாய்…

உனை நான் நீங்க. ..

உனை ரகசியமாய என்னுள் வைத்து

காத்திடவா இல்லை

இருளில் கண்ணீரில் வடித்திடவா

சேரா துயரில் மூழ்கிடவே

உனை சுவாசித்து எனைதான்

மீட்டிடவா

கரையில்லா இந்த காதலில் நானும் கரைந்திடவே…

யாவரும் நாமேதான்…

இனம் கடந்த காதலாய்.

மொழி கடந்த புரிதலாய்

நிறம் கடந்த ஈர்ப்பாய்

மதம் கடந்த மனிதனாய்

தேசம் கடந்த நேசமாய்

யாவரும் நாமேதான்…

எங்கோ விழும் ஒரு துளி கண்ணீர்

நம் மனம் இளக…

யாரோ உணரும் ஒரு மகிழ்வை

நாம் இங்கு பகிர…

அது வரை அறியா ஒருவர்

நம் இதயம் வருட…

யாவரும் நாமேதான்

விரவி பரவும் ஒலி போலே

காற்றில் கரையும் அன்பில்

இருளில் ஒளிரும் விளக்காய்

மனிதம் துடிக்கும் உயிரில்

எல்லைகள் எல்லாம் வரைபடத்தில்

மனங்கள் சிக்கா காகிதமாய்

நம்மை நாமே உணர்ந்து

எங்கும் நம்மை உயர்த

யாவரும் நாமேதான். ..

இந்த வாழ்க்கை…

சிதைந்த கனவின்

சிதறும் துளியாய்

சிதையுண்டு கனக்கிறது

சிதறடித்த ஓர் ஆசை….

துளைக்கின்ற எண்ணக்கீற்றின்

துலக்கும் அர்த்தமாய்

துளைத்து மீள்கிறது

துலங்காத ஒரு பொறி…

அலைப்பறிக்கும் மனதின்

அழைக்கும் குரலாய்

அலைக்கழிக்கின்ற சிந்தனைகள்

அளைவாய் அரிக்கும் இதயத்தை…

ஓய்ந்து சாயும் நொடி தேடி

ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது

ஓய்வில்லா இந்த வாழ்க்கை…