நீள்கிறது இந்த வாழ்க்கை…

பனி வருடிய சிறு பூவாய்,

கால் வருடிய சிறு அலையாய்,

தென்றல் வருடிய தளிர் தேகமாய்,

இதயம் வருடிய முதல் காதலாய்,

வருடிச் செல்கிறது சில நினைவுகள்,

பட்டு கைகளின் செல்ல ஸ்பரிசமாய்,

பட்டாம்பூச்சியின் வண்ண ஸ்பரிசமாய்,

மழை தூறலின் முதல் ஸ்பரிசமாய்,

பால் நிலவின் குளிர் ஸ்பரிசமாய்,

ஸ்பரிசித்து செல்கிறது சில நிஜங்கள்,

தளிர் புன்னகை

விட்டுச்செல்லும் கனவாய்,

ஒரு பார்வை

தந்து விட்டுச்செல்லும் ஏக்கமாய்,

தினம் வரும்

விடியல் வீசும் நம்பிக்கையால்

நீள்கிறது இந்த வாழ்க்கை…

Advertisements

உனதாய் நான் பிறப்பானேன்…

இரு நாடியாய் நம் இதய துடிப்பு

இணைந்தொலித்த உன்னத

தருனத்தில் ,

நானும் புது பிறப்பெடுத்தேன்.

உன் வளர்ச்சியின் பொருட்டு

என்னுள் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள்

என் இதயத்தையும் சேர்த்தே

விரியச் செய்தது.

பெற்றெடுத்த நொடியின் புனிதம்

உன்னையே சாரும்

என்னை நீ தேர்ந்தெடுத்தற்காக.

இந்த உலகின் சுழற்சியின் எனதான

கடமையாய் மட்டுமே இல்லாமல் ,

என்னுள் நீ ஏற்படுத்தும்

சுய மேன்மையின் முதல் படியே ,

இந்த தாய்மை உணர்வு.

கேள்விகளுக்கு அப்பாற்பட்ட

தெய்வத்தின் ஒப்பீடில்லாமல்,

என் குறை நிறைகளை

ஈடுசெய்யும் ஒரு சகமனுஷியாய்

உன் கைகோர்த்து நடக்கும்

வாய்ப்பு போதும் எனக்கு

இந்த வாழ்வை இரசிக்க.

கற்றுத் தரும் பொருட்டே நானும்

உன்னுடன் இவ்வாழ்க்கையை

கற்றுக்கொள்ளகிறேன்.

உன் கண்ணசைவும்

சிறு நகையும் என்

ஆற்றலின் குறியீட்டு கருவி.

உன் இதழ் தொடும் ஸ்பரிசமே

என் செயல்திறன் பரிசு.

என் இதயம் வழிய வழிய

நீ என்னிடம் கொடுக்கும்

உன் ஒட்டுமொத்த அன்பே

நான் இந்த உலகில்

பரப்பும் பேரானந்தம்…

என் செய்வேன், என் நெஞ்சே…

சுயம் தேடிய பொழுதுகளில்

வார்த்தைகளின் வசவுகளால்

வாடிய பொழுதுகளில்

வாஞ்சையாய் நீட்டிய முதல்

கையில் என்னை மீட்பேனா?

முகம் தெரியா தோழிகளின்

வன்கொடுமை பதிவுகளில்

மீட்டெடுத்த சுதந்திரத்தின்

படுகொலைக்கு துடிப்பேனா?

சிரித்தொழுகா சிறு இதழ்களின்

இருகிய முகத்தின்

சொல்லொண்ணா வேதனையில்,

மரித்த மனிதத்திற்கு

ஒப்பாரி வைப்பேனா?

பெண்களை தெய்வமாக்கி

கற்கள்தான் என நினைத்து

உயிர்ப்பின் சுவாசத்தை

கழுத்தறுக்கும் சமுதாயத்தில்

பொய்யான ஓர் அங்கமாய்

ஆறுதல் தான் தேடுவேனா?

என் செய்வேன்

என் நெஞ்சே…

கனக்கும் இதயத்தை

சுமக்கும் பொழுதுகளில்

பாரம் தாங்காமல்

நானும் தான்

இறக்கி வைக்க துணிவேனா?

இரவின் ஓலங்கள்…

இருட்டின் ஓலங்கள்

உறங்கா இரவுகளின்

இம்சிக்கும் சஞ்சலங்களாய்

உரைக்கும் உண்மைகளின் இறுக்கம்

அவிழ்கும் இரணங்களின்

உறைந்த குருதியின் ஒளிந்த

உண்மைகளின் கனம் போதும்

இரு விழியும் சேராமல் நனைய…

ஓர்  மௌனி…

உயிர் பிழையின் 

ஒலியில்லா வடிவம் நான்,

உடலினை ஊனப்படுத்தி

என்னுள் ஓலமிடும்

உண்மைகளின் சுவாசத்தை

காத்தெடுக்கும் முயற்சியின்

உந்துதலே என் வேடம்

ஆம் , நான் ஊமையல்ல

எரிமலைகளை உள்ளடக்கிய

ஓர்  மௌனி…

காலத்தின் சூசகங்கள்…

இதழ் தொடும் புன்னகைக்கு முன்

கண் தொடும் சோகமாய்,

இதமான வெயிலும் உறைந்திடும்

இதயமாய்,

கோடி இன்பத்திலும் ஒளிந்திருக்கும்

துன்பமாய்,

விரிந்த கடலிலும் மிதக்கின்ற

கானலாய்,

ஒளிப்படர்ந்த வெளியிலும் இருளும்

மூலையாய்,

தித்திக்கும் அமிர்தத்திலும் திகட்டும்

துளி நஞ்சாய்,

வெற்றியின் படிகளில் சிறு சிறு

முட்களாய்,

வாழ்க்கையின் பல சாபங்கள்,

காலத்தின் சூசகங்கள்…

வாழ்வின்  சாராம்சங்கள்…….

ஆயிரம் வார்த்தைகளை

உள்ளடக்கிய ஒரு மௌனம்,

ஆயிரம் சோகங்களை

உள்ளடக்கிய ஒரு சிரிப்பு,

ஆயிரம் போராட்டத்தை

உள்ளடக்கிய ஒரு அமைதி,

ஆயிரம் வலிகளை 

உள்ளடக்கிய ஒரு வடு,

ஆயிரம் தோல்விகளை

உள்ளடக்கிய ஒரு வெற்றி,

ஆயிரம் அவமானங்களை

உள்ளடக்கிய ஒரு பெருமை,

ஆயிரம் சோகங்களை

உள்ளடக்கிய ஒரு நிம்மதி,

ஆயிரம் பயங்களை

உள்ளடக்கிய ஒரு வீரம்,

வாழ்வின் சாராம்சத்தை

வெளிப்படுத்தும் வித்துக்கள்……….

வளியின் மிச்சத்தில்……..

அலைகடலில் சிக்கிய

சுழற்சியின் சுவடாய்,

ஓய்வில்லா போராட்டத்தின்

முடிவான தோல்வியாய்,

நிசப்தத்தின் ஒலியில்

வெளிப்படும் இசையாய்,

கண்மூடிய கனவின்

இருளின் காட்சியாய்,

சுவாசிக்கும் அவசியத்தில்

அகப்படும் கருவாய்,

எண்ண துகள்களில்

சிதரிடும் திகழாய்,

வலியின் உச்சத்தில்

இதழின் விரிப்பாய்,

என் வெளியேறும் மூச்சின்

வளியின் மிச்சத்தில் நீ……….


நிராகரிப்பு

உன் நிராகரிப்பின் சாயல்களே

என் பலங்களின் அஸ்திவாரங்கள்

ஒவ்வொரு பாராமுகமுமே

ஒவ்வொரு அடித்தளமாய்

அமைத்து கட்டிய கோட்டையின்

மத்தியில் நான் எழுப்பிய

சிம்மாசனத்தின் உச்சத்தில்

நான்,

அதை காண முடியாமல் நீ

சிந்தும் சொற்கனல்கள்

என்னை வந்து சேர்வதேயில்லை

அடிப்பாதாளமாகிய இருட்டுக் 

குகையில்

இருக்கும் உனக்கு என்

வெற்றிகளின் அழுத்தங்கள்

 இம்சிப்பது ஒன்றும்

ஆச்சரியமில்லை……