அடையாளம் கலை. ..

இன்று ஒரு நாள் மட்டும்

அடையாளம் கலை

ஒரு மனிதத்தின் கூட்டில் வாழ்,

இருவரும் ஒரு உணவை

சேர்ந்து உண்போம்

ஒரு உணர்வை

சேர்ந்து உணர்வோம்

ஒரு படகில்

சமமாக நீல் கடலில்

நீண்ட ஆகாசத்தின்

கீழ் பயணிப்போம் ,

ஒரே காற்றை சுவாசித்து

ஒரு நாள் ஒரு பொழுதேனும்

இந்த பிறப்பின் பேரின்ப

ரகசியத்தை உரக்கச் சொல்வோம். ..

முடிக்கப்பட்டாத ஓவியம் நான்…

முடிக்கப்படாத ஓவியம் நான்

முடிவறியா தொடக்கமும் நான். ..

பகிரபடாத பதில் நான்

பார்த்த நொடியின் கேள்வியும் நான். ..

ஆழ்மனதின் ரகசியம் நான்

அறியப்படாத அந்தரங்கமும் நான். ..

கைக்குகிட்டா ஆசை நான்

அலைபறிக்கும் மனதின் ஓசையும் நான். ..

அறிந்தும் உணரா பொருள் நான்

அலைக்கழிக்கும் வாழ்வின் அர்த்தமும் நான். ..

புலர்ந்த பொழுதின் புனிதம் நான்

பொருள் உணரா கவிதையும் நான். ..

சிறு விரலின் சிறையில் …

ஒரு தவம் தந்த கொடையாய்

இதழ் விரித்து நின்றாய்

உன் புன்னகை என் மனம் சேரவே

வரம் தந்த கையால்

வலி தீர்த்து நின்றாய்

உன் மொழி என் செவி சேரவே

விரிகின்ற சிறகாய் என் மனம்

பறக்கின்ற தூரமெல்லாம் உன் முகம்…

தேனாய் பாயும் என் தமிழ்

கொஞ்சும் அகரமாய் உன் மொழி…

எதில் மயங்கி நிற்பேன்…

கன்னகுழி சிரிப்பா…

கவி தோற்கும் மழலையா…

பூ பனியாய் உன் கை…

என் முகம் வருடும் நொடி

கண் பனித்து

இதழ் மலர்ந்து

உன் சிறு விரலின் சிறையில் நான்…

சுயத்தின் தேடல்…

இன்றின் பாடல்

நேற்றைய தூறல்…

நேற்றின் வலி

நாளைய வலிமை…

மொழியும் சுவையும்

மனதின் வளர்ச்சி…

அர்த்தம் பேணும்

அறிவே ஆதாரம்…

உணர்ந்து வாழும்

உறவின் மேன்மை…

வார்த்தைகள் சுமந்து

வாசகங்கள் மறந்து

வாழ்வை துரத்தும்

சுயத்தின் தேடல்…

அன்பா…காதலா…

பரிச்சியம் வேண்டினேன்

பரிகாசம் செய்தாய்…

விலகி நின்றேன்

விரும்பி வந்தாய்…

நட்பா என்றேன்

நாணிச் சிரித்தாய்…

விழியின் விரிப்பில்

வாஞ்சைகள் சிதறினாய்…

வயதின் கனவில்

வண்ணங்கள் தீட்டினாய்…

அன்பா… காதலா…

மயக்கம்கள் தந்தாய்…

பிரிந்த போதிலும்

பரிவே வேண்டினாய்…

மீண்டும் …

பார்த்த நோடியில்

காலத்தை கடத்தினாய்…

விடை பெறும் தருணத்தில்

ஒரு சிறு தயக்கமும் தந்தாய்…

தாயும் மொழியும்

இதயத்தின் முதல் அன்பாய்

முகுளத்தின் முதல் அறிவாய்

தாயும் மொழியும்,

நாவின் தீஞ்சுவையாய் பதிந்த

முதல் உணவும் ஒலியும்

தாயும் மொழியும்,

பிரியும் பொழுதில் உணர்ந்திடும் வலியாய்

கதைகும் நொடியில் மகிழ்ந்திடும் வரமாய்

தாயும் மொழியும்,

தாய் தந்த தமிழாய்

தமிழ் ஈன்ற தாயாய்

மனம் தளும்பும் உணர்வாய்

என் சுயம் பேனும் அறனாய்

தாயும் மொழியும்…

தடயங்கள் எங்கே?

மணல் மூடிய ஆறாய்

தடம் தேடும் வாழ்வில்

தடுமாறும் நெஞ்சின்

தடயங்கள் எங்கே?

மணம் சிதைந்த பின்பும்

மலர் வருடும் காற்றாய்

சுவாசத்தின் சுவடில்

ஒழிந்திருக்குமா மனிதத்தின் நேசம்?

ஒரு சொல் தாங்கி வருகின்ற

மொழியின் திறன் சிதைக்குமா

யுகங்களின் மௌனத்தை?

உலகனைத்தும் சிந்தும்

சிறுசிறு புன்னகை

ஆழியின் எழுச்சியாய்

மீட்குமா அடிமனதின்

புதையுண்ட கரிசனத்தை?

எது நீ… எது நான்…

நீரூறும் மண்ணாய்

என் மனம் நீர்த்த

கண்ணீர்,

கானலாய் கரையுமா

இல்லை உன் மனம்

வருடி சேருமா?

நீர் சுமந்த வானமாய்

கனக்கின்ற என் இன்பம்

வனம் மேல் பொழியுமா?

இல்லை கடல் நீர்த்து போகுமா?

ஒரு கனம் மனம் சுடும் அனலாய்?

மறுகனம் மருந்திடும் பனியாய்?

எது நீ…

உயிர் உணர்த்தும் காற்றா?

உனை உயிர்ப்பிக்கும் கதிரா?

எது நான்…

உற்று நோக்கும் உன் விழி

என்னுள் எதை கடத்தி

உன்னில் எதை விதைக்கும்?

என் தேடலின் முடிவாய் நீ …

உன் புரிதலில் தொடக்கமாய் நான் …

வாழ்வின் புதிராய் நம் அன்பு…

உன் வசம்…

ஒரு மொழி கூறும் உணர்வு

இந்த நிசப்தம்…

என் காதின் இறுக்கம்

கலைக்கும் ஒரு ராகம்

வெகு தூரமாய்…

மனம் கொண்டு இனைக்கும்

ஒரு மந்திர கோள்

உன் வசம்…

நீ என் பெருமை

கடந்த வரமாய்

என்னிடம் இரவல் வாங்கிய

சில பல சாயல்கள் கடந்த

உன் சுயமாய் வெளிபடும்

அந்த உன்னத தருணமே

என் காத்திருப்பின் உச்சம்…