காதலில் கரைந்திடவே…

மலர் தீண்டிய காற்றாய்

என்னுள் உன் வாசம்

குருதியின் பிழையாய்

என் நரம்பில் உன் துடிப்பு

உன்னை பார்க்கும் பொழுதில்

நொடி தொட மறுக்கும் என் இமை

என் வரமாய் வந்த ஒரு சாபமோ…

என் மொழியில் வந்த ஒரு பிழையோ…

வரம்பை மீறிய ஒரு இலக்கனமாய்…

என் உயிரை தீண்டிய ஒரு நஞ்சாய்..

பிரிவின் வலியில் ஒரு வலிமையாய்…

இறந்த பின்பும் ஒரு துடிப்பாய்…

வாழ்வின் வரமாய் நீ வந்தாய்…

எனை நான் உணர…

பிரிவின் சாபங்கள் தான் தந்நாய்…

உனை நான் நீங்க. ..

உனை ரகசியமாய என்னுள் வைத்து

காத்திடவா இல்லை

இருளில் கண்ணீரில் வடித்திடவா

சேரா துயரில் மூழ்கிடவே

உனை சுவாசித்து எனைதான்

மீட்டிடவா

கரையில்லா இந்த காதலில் நானும் கரைந்திடவே…

முடிக்கப்பட்டாத ஓவியம் நான்…

முடிக்கப்படாத ஓவியம் நான்

முடிவறியா தொடக்கமும் நான். ..

பகிரபடாத பதில் நான்

பார்த்த நொடியின் கேள்வியும் நான். ..

ஆழ்மனதின் ரகசியம் நான்

அறியப்படாத அந்தரங்கமும் நான். ..

கைக்குகிட்டா ஆசை நான்

அலைபறிக்கும் மனதின் ஓசையும் நான். ..

அறிந்தும் உணரா பொருள் நான்

அலைக்கழிக்கும் வாழ்வின் அர்த்தமும் நான். ..

புலர்ந்த பொழுதின் புனிதம் நான்

பொருள் உணரா கவிதையும் நான். ..

அன்பா…காதலா…

பரிச்சியம் வேண்டினேன்

பரிகாசம் செய்தாய்…

விலகி நின்றேன்

விரும்பி வந்தாய்…

நட்பா என்றேன்

நாணிச் சிரித்தாய்…

விழியின் விரிப்பில்

வாஞ்சைகள் சிதறினாய்…

வயதின் கனவில்

வண்ணங்கள் தீட்டினாய்…

அன்பா… காதலா…

மயக்கம்கள் தந்தாய்…

பிரிந்த போதிலும்

பரிவே வேண்டினாய்…

மீண்டும் …

பார்த்த நோடியில்

காலத்தை கடத்தினாய்…

விடை பெறும் தருணத்தில்

ஒரு சிறு தயக்கமும் தந்தாய்…

உன் சாயல் மறைவிற்குள்…

மழை நின்ற ஓர் நாளில்

சிலிர்த்து உறங்கிய மனதில்

நனைந்தபடி ஓர்கனவு…

துளிகளுக்குள் ஒளிந்தபடி

உன் சாயல் மறைவிற்குள்…

நீ யோ அது…

நானேதானோ…

உன் பரிமானம் ஏற்றபடி…

நினைவில் தொலைத்த நகலை

பற்றியபடி…

முன் ஒரு அடி எடுத்தால் எனையே

விழுங்கி…

பின் ஒரு அடி எடுத்தால் உனையே

ஒளித்து…

சதுராடும் இருளில் நமையே

தொலைத்து…

தோய்த்து எடுத்த வானத்தில்

வானவில் வரைந்து…

தேடுகிறேன் உன்னை …

எந்த வண்ணத்தில் உனை

மறைத்து வைத்தேன் என்று

மறந்ததனால்…

எது நீ… எது நான்…

நீரூறும் மண்ணாய்

என் மனம் நீர்த்த

கண்ணீர்,

கானலாய் கரையுமா

இல்லை உன் மனம்

வருடி சேருமா?

நீர் சுமந்த வானமாய்

கனக்கின்ற என் இன்பம்

வனம் மேல் பொழியுமா?

இல்லை கடல் நீர்த்து போகுமா?

ஒரு கனம் மனம் சுடும் அனலாய்?

மறுகனம் மருந்திடும் பனியாய்?

எது நீ…

உயிர் உணர்த்தும் காற்றா?

உனை உயிர்ப்பிக்கும் கதிரா?

எது நான்…

உற்று நோக்கும் உன் விழி

என்னுள் எதை கடத்தி

உன்னில் எதை விதைக்கும்?

என் தேடலின் முடிவாய் நீ …

உன் புரிதலில் தொடக்கமாய் நான் …

வாழ்வின் புதிராய் நம் அன்பு…

எது வரை…

முடிவாய் முகமாய் நீ

முதலாய் மொழியாய் நான்

எங்கோ ஓர் ஈர்ப்பாய்

தொடரும் இந்த மகிழ்வு

எது வரை…

உன் ஒளியின் முடிவாய் என் முகம்

என் ஒலியின் முடிவாய் உன் மொழி

இயல்பாய் தொடரும் இந்த பந்தம்

எது வரை…

பொழியா மேகத்தின் பனித்துளியாய்

உன் அன்பு

விடியா இரவின் பால் நிலவாய்

என் சிநேகம்

வரமாய் தொடரும் இந்த கைக்கோர்ப்பு

எது வரை…

ஒரு தவம் கலைத்த அரக்கனாய்

இந்த காதல்

கொல்லவோ எனை வெல்லவோ

இந்த இம்சை

எது வரை…

தொடரும் பொழுதில் தீயின் சுடராய்

அணையும் பொழுதில் கானல் நீராய்

கனவாய் இருளில் நீந்தி தவிக்கும்

விடியா பகலை எண்ணி மயங்கும்

நொடியில் தோன்றி சிதைந்து மருகும்

இந்த கனவு

எது வரை நீளும் உன்னோடு…

மீண்டும் ஒருமுறை…

உணர்வாய் பொழியும்

உன் மொழியில் என் இதயம்

மறுமுறை கனத்திடச் செய்வாயா?

உளமாய் எண்ணும்

உன் வாசம் என் உள்ளம்

மறுமுறை கலந்திடச் சேர்வாயோ?

காலம் கொன்ற கனத்த கணங்களால்

என் இமைகள் கரைக்காத

உவர்ப்பு துளிகளின்

மீதம் நின்று கசிந்து சிந்தும்

குருதியின் வாசத்தை

என் இதயம் துடைக்க

உன் ஒரு பார்வை போதும்

விரல் சுட்ட நீர் குமிழியாய் வெடிப்பட்ட

என் கலங்கிய மனதை ஆற்ற

ஒரு சிறு புன்னகை போதும்

யுகங்கள் கடந்த பெருத்த மௌனத்தை

என்றோ எங்கோ பழகிய ஒலியாய்

செவிசேர ஒரு வார்த்தை போதும்

இந்த மீளும் நிஜத்தின் மிச்ச காலத்தை

உணர்திட துடிக்கும்

உன் ஒரு உவப்பு போதும்

அவசியமான அர்த்தம் தேடி

அலையும் இந்த வாழ்வின் எண்ணச்

சூழச்சியில் சிக்கி ஆர்பரிக்கும்

என் இதயத்திற்கு இதமாய்

ஒரு நொடி போதும்

என் தலைமீது உன் சுவாசம்…

உன் காதல் சொல்ல…

ஆழதழுவல் வேண்டாம்

நுனிவிரல் ஸ்பரிசம் போதும்

ஆழமாய் ஒரு முத்தம் வேண்டாம்

அழகான ஓர் பார்வைப் போதும்

கண்ணீர் துடைக்க கை வேண்டாம்

சாய்ந்து கொள்ள ஓர் தோள் போதும்

கட்டி அணைக்க காரணம் வேண்டாம்

புன்னகை வீச சில சந்தர்ப்பம் போதும்

இதமாய் உணர பல யுகங்கள் வேண்டாம்

உளமாய் வாழ ஒரு ஜன்மம் போதும்

உன் காதல் சொல்ல ஆயிரம் வார்த்தை வேண்டாம்

உண்மை உணர்த்திட ஓர் சுவாசம் போதும்…

நீள்கிறது இந்த வாழ்க்கை…

பனி வருடிய சிறு பூவாய்,

கால் வருடிய சிறு அலையாய்,

தென்றல் வருடிய தளிர் தேகமாய்,

இதயம் வருடிய முதல் காதலாய்,

வருடிச் செல்கிறது சில நினைவுகள்,

பட்டு கைகளின் செல்ல ஸ்பரிசமாய்,

பட்டாம்பூச்சியின் வண்ண ஸ்பரிசமாய்,

மழை தூறலின் முதல் ஸ்பரிசமாய்,

பால் நிலவின் குளிர் ஸ்பரிசமாய்,

ஸ்பரிசித்து செல்கிறது சில நிஜங்கள்,

தளிர் புன்னகை

விட்டுச்செல்லும் கனவாய்,

ஒரு பார்வை

தந்து விட்டுச்செல்லும் ஏக்கமாய்,

தினம் வரும்

விடியல் வீசும் நம்பிக்கையால்

நீள்கிறது இந்த வாழ்க்கை…