முடிக்கப்பட்டாத ஓவியம் நான்…

முடிக்கப்படாத ஓவியம் நான்

முடிவறியா தொடக்கமும் நான். ..

பகிரபடாத பதில் நான்

பார்த்த நொடியின் கேள்வியும் நான். ..

ஆழ்மனதின் ரகசியம் நான்

அறியப்படாத அந்தரங்கமும் நான். ..

கைக்குகிட்டா ஆசை நான்

அலைபறிக்கும் மனதின் ஓசையும் நான். ..

அறிந்தும் உணரா பொருள் நான்

அலைக்கழிக்கும் வாழ்வின் அர்த்தமும் நான். ..

புலர்ந்த பொழுதின் புனிதம் நான்

பொருள் உணரா கவிதையும் நான். ..

அன்பா…காதலா…

பரிச்சியம் வேண்டினேன்

பரிகாசம் செய்தாய்…

விலகி நின்றேன்

விரும்பி வந்தாய்…

நட்பா என்றேன்

நாணிச் சிரித்தாய்…

விழியின் விரிப்பில்

வாஞ்சைகள் சிதறினாய்…

வயதின் கனவில்

வண்ணங்கள் தீட்டினாய்…

அன்பா… காதலா…

மயக்கம்கள் தந்தாய்…

பிரிந்த போதிலும்

பரிவே வேண்டினாய்…

மீண்டும் …

பார்த்த நோடியில்

காலத்தை கடத்தினாய்…

விடை பெறும் தருணத்தில்

ஒரு சிறு தயக்கமும் தந்தாய்…

வாழ்வு…

வார்த்தைகள் கோர்த்து வானவில்

எய்கிறேன்

பூக்களை தூவியே பாதைகள்

பயற்கிறேன்

புன்னகை வீசியே வாழ்க்கையை

புசிக்கிறேன்

வண்ணங்கள் சிந்தியே கனவுகள்

வரைகிறேன்…

நேசங்கள் செலுத்தியே வாஞ்சைகள்

குவிக்கிறேன்…

என் …

இருவிழி பாதையில்

இந்த உலகையே

ஆராதிக்கிறேன்…

உன் சாயல் மறைவிற்குள்…

மழை நின்ற ஓர் நாளில்

சிலிர்த்து உறங்கிய மனதில்

நனைந்தபடி ஓர்கனவு…

துளிகளுக்குள் ஒளிந்தபடி

உன் சாயல் மறைவிற்குள்…

நீ யோ அது…

நானேதானோ…

உன் பரிமானம் ஏற்றபடி…

நினைவில் தொலைத்த நகலை

பற்றியபடி…

முன் ஒரு அடி எடுத்தால் எனையே

விழுங்கி…

பின் ஒரு அடி எடுத்தால் உனையே

ஒளித்து…

சதுராடும் இருளில் நமையே

தொலைத்து…

தோய்த்து எடுத்த வானத்தில்

வானவில் வரைந்து…

தேடுகிறேன் உன்னை …

எந்த வண்ணத்தில் உனை

மறைத்து வைத்தேன் என்று

மறந்ததனால்…

அர்த்தங்கள் மாறுமா?

மரித்து உயிர்பித்த வார்த்தைகள்

ஒரு புது தொடராய்…

அர்த்தங்கள் மாறுமா?

எது வரை…

முடிவாய் முகமாய் நீ

முதலாய் மொழியாய் நான்

எங்கோ ஓர் ஈர்ப்பாய்

தொடரும் இந்த மகிழ்வு

எது வரை…

உன் ஒளியின் முடிவாய் என் முகம்

என் ஒலியின் முடிவாய் உன் மொழி

இயல்பாய் தொடரும் இந்த பந்தம்

எது வரை…

பொழியா மேகத்தின் பனித்துளியாய்

உன் அன்பு

விடியா இரவின் பால் நிலவாய்

என் சிநேகம்

வரமாய் தொடரும் இந்த கைக்கோர்ப்பு

எது வரை…

ஒரு தவம் கலைத்த அரக்கனாய்

இந்த காதல்

கொல்லவோ எனை வெல்லவோ

இந்த இம்சை

எது வரை…

தொடரும் பொழுதில் தீயின் சுடராய்

அணையும் பொழுதில் கானல் நீராய்

கனவாய் இருளில் நீந்தி தவிக்கும்

விடியா பகலை எண்ணி மயங்கும்

நொடியில் தோன்றி சிதைந்து மருகும்

இந்த கனவு

எது வரை நீளும் உன்னோடு…

பணம்.

அச்சிட்ட பணமெல்லாம்

பத்திரமாய் வைத்திட்டு,

நாடாளும் பிரமுகர்கள்

எல்லாம் எங்கு தான்

தொலைத்தார்கள் உயிர்

தரித்த மனிதத்தை?

உன் காதல் சொல்ல…

ஆழதழுவல் வேண்டாம்

நுனிவிரல் ஸ்பரிசம் போதும்

ஆழமாய் ஒரு முத்தம் வேண்டாம்

அழகான ஓர் பார்வைப் போதும்

கண்ணீர் துடைக்க கை வேண்டாம்

சாய்ந்து கொள்ள ஓர் தோள் போதும்

கட்டி அணைக்க காரணம் வேண்டாம்

புன்னகை வீச சில சந்தர்ப்பம் போதும்

இதமாய் உணர பல யுகங்கள் வேண்டாம்

உளமாய் வாழ ஒரு ஜன்மம் போதும்

உன் காதல் சொல்ல ஆயிரம் வார்த்தை வேண்டாம்

உண்மை உணர்த்திட ஓர் சுவாசம் போதும்…

மரித்த மனிதம்.

புவி வாழ

மண் செழிக்க

மழை நல்க

வரம் தொலைத்து

மனம் நொந்து

உயிர் காக்க முழங்கும்

என்னை,

அடித்ததால் காய்ப்பியது

உன் இதயம்,

சுட்டதால் மரித்தது

உன் மனிதம்.