காதலில் கரைந்திடவே…

மலர் தீண்டிய காற்றாய்

என்னுள் உன் வாசம்

குருதியின் பிழையாய்

என் நரம்பில் உன் துடிப்பு

உன்னை பார்க்கும் பொழுதில்

நொடி தொட மறுக்கும் என் இமை

என் வரமாய் வந்த ஒரு சாபமோ…

என் மொழியில் வந்த ஒரு பிழையோ…

வரம்பை மீறிய ஒரு இலக்கனமாய்…

என் உயிரை தீண்டிய ஒரு நஞ்சாய்..

பிரிவின் வலியில் ஒரு வலிமையாய்…

இறந்த பின்பும் ஒரு துடிப்பாய்…

வாழ்வின் வரமாய் நீ வந்தாய்…

எனை நான் உணர…

பிரிவின் சாபங்கள் தான் தந்நாய்…

உனை நான் நீங்க. ..

உனை ரகசியமாய என்னுள் வைத்து

காத்திடவா இல்லை

இருளில் கண்ணீரில் வடித்திடவா

சேரா துயரில் மூழ்கிடவே

உனை சுவாசித்து எனைதான்

மீட்டிடவா

கரையில்லா இந்த காதலில் நானும் கரைந்திடவே…

முடிக்கப்பட்டாத ஓவியம் நான்…

முடிக்கப்படாத ஓவியம் நான்

முடிவறியா தொடக்கமும் நான். ..

பகிரபடாத பதில் நான்

பார்த்த நொடியின் கேள்வியும் நான். ..

ஆழ்மனதின் ரகசியம் நான்

அறியப்படாத அந்தரங்கமும் நான். ..

கைக்குகிட்டா ஆசை நான்

அலைபறிக்கும் மனதின் ஓசையும் நான். ..

அறிந்தும் உணரா பொருள் நான்

அலைக்கழிக்கும் வாழ்வின் அர்த்தமும் நான். ..

புலர்ந்த பொழுதின் புனிதம் நான்

பொருள் உணரா கவிதையும் நான். ..

யாவரும் நாமேதான்…

இனம் கடந்த காதலாய்.

மொழி கடந்த புரிதலாய்

நிறம் கடந்த ஈர்ப்பாய்

மதம் கடந்த மனிதனாய்

தேசம் கடந்த நேசமாய்

யாவரும் நாமேதான்…

எங்கோ விழும் ஒரு துளி கண்ணீர்

நம் மனம் இளக…

யாரோ உணரும் ஒரு மகிழ்வை

நாம் இங்கு பகிர…

அது வரை அறியா ஒருவர்

நம் இதயம் வருட…

யாவரும் நாமேதான்

விரவி பரவும் ஒலி போலே

காற்றில் கரையும் அன்பில்

இருளில் ஒளிரும் விளக்காய்

மனிதம் துடிக்கும் உயிரில்

எல்லைகள் எல்லாம் வரைபடத்தில்

மனங்கள் சிக்கா காகிதமாய்

நம்மை நாமே உணர்ந்து

எங்கும் நம்மை உயர்த

யாவரும் நாமேதான். ..

சிறு விரலின் சிறையில் …

ஒரு தவம் தந்த கொடையாய்

இதழ் விரித்து நின்றாய்

உன் புன்னகை என் மனம் சேரவே

வரம் தந்த கையால்

வலி தீர்த்து நின்றாய்

உன் மொழி என் செவி சேரவே

விரிகின்ற சிறகாய் என் மனம்

பறக்கின்ற தூரமெல்லாம் உன் முகம்…

தேனாய் பாயும் என் தமிழ்

கொஞ்சும் அகரமாய் உன் மொழி…

எதில் மயங்கி நிற்பேன்…

கன்னகுழி சிரிப்பா…

கவி தோற்கும் மழலையா…

பூ பனியாய் உன் கை…

என் முகம் வருடும் நொடி

கண் பனித்து

இதழ் மலர்ந்து

உன் சிறு விரலின் சிறையில் நான்…

சுயத்தின் தேடல்…

இன்றின் பாடல்

நேற்றைய தூறல்…

நேற்றின் வலி

நாளைய வலிமை…

மொழியும் சுவையும்

மனதின் வளர்ச்சி…

அர்த்தம் பேணும்

அறிவே ஆதாரம்…

உணர்ந்து வாழும்

உறவின் மேன்மை…

வார்த்தைகள் சுமந்து

வாசகங்கள் மறந்து

வாழ்வை துரத்தும்

சுயத்தின் தேடல்…

வாழ்வு…

வார்த்தைகள் கோர்த்து வானவில்

எய்கிறேன்

பூக்களை தூவியே பாதைகள்

பயற்கிறேன்

புன்னகை வீசியே வாழ்க்கையை

புசிக்கிறேன்

வண்ணங்கள் சிந்தியே கனவுகள்

வரைகிறேன்…

நேசங்கள் செலுத்தியே வாஞ்சைகள்

குவிக்கிறேன்…

என் …

இருவிழி பாதையில்

இந்த உலகையே

ஆராதிக்கிறேன்…

தாயும் மொழியும்

இதயத்தின் முதல் அன்பாய்

முகுளத்தின் முதல் அறிவாய்

தாயும் மொழியும்,

நாவின் தீஞ்சுவையாய் பதிந்த

முதல் உணவும் ஒலியும்

தாயும் மொழியும்,

பிரியும் பொழுதில் உணர்ந்திடும் வலியாய்

கதைகும் நொடியில் மகிழ்ந்திடும் வரமாய்

தாயும் மொழியும்,

தாய் தந்த தமிழாய்

தமிழ் ஈன்ற தாயாய்

மனம் தளும்பும் உணர்வாய்

என் சுயம் பேனும் அறனாய்

தாயும் மொழியும்…

தடயங்கள் எங்கே?

மணல் மூடிய ஆறாய்

தடம் தேடும் வாழ்வில்

தடுமாறும் நெஞ்சின்

தடயங்கள் எங்கே?

மணம் சிதைந்த பின்பும்

மலர் வருடும் காற்றாய்

சுவாசத்தின் சுவடில்

ஒழிந்திருக்குமா மனிதத்தின் நேசம்?

ஒரு சொல் தாங்கி வருகின்ற

மொழியின் திறன் சிதைக்குமா

யுகங்களின் மௌனத்தை?

உலகனைத்தும் சிந்தும்

சிறுசிறு புன்னகை

ஆழியின் எழுச்சியாய்

மீட்குமா அடிமனதின்

புதையுண்ட கரிசனத்தை?

எது வரை…

முடிவாய் முகமாய் நீ

முதலாய் மொழியாய் நான்

எங்கோ ஓர் ஈர்ப்பாய்

தொடரும் இந்த மகிழ்வு

எது வரை…

உன் ஒளியின் முடிவாய் என் முகம்

என் ஒலியின் முடிவாய் உன் மொழி

இயல்பாய் தொடரும் இந்த பந்தம்

எது வரை…

பொழியா மேகத்தின் பனித்துளியாய்

உன் அன்பு

விடியா இரவின் பால் நிலவாய்

என் சிநேகம்

வரமாய் தொடரும் இந்த கைக்கோர்ப்பு

எது வரை…

ஒரு தவம் கலைத்த அரக்கனாய்

இந்த காதல்

கொல்லவோ எனை வெல்லவோ

இந்த இம்சை

எது வரை…

தொடரும் பொழுதில் தீயின் சுடராய்

அணையும் பொழுதில் கானல் நீராய்

கனவாய் இருளில் நீந்தி தவிக்கும்

விடியா பகலை எண்ணி மயங்கும்

நொடியில் தோன்றி சிதைந்து மருகும்

இந்த கனவு

எது வரை நீளும் உன்னோடு…