அன்பா…காதலா…

பரிச்சியம் வேண்டினேன்

பரிகாசம் செய்தாய்…

விலகி நின்றேன்

விரும்பி வந்தாய்…

நட்பா என்றேன்

நாணிச் சிரித்தாய்…

விழியின் விரிப்பில்

வாஞ்சைகள் சிதறினாய்…

வயதின் கனவில்

வண்ணங்கள் தீட்டினாய்…

அன்பா… காதலா…

மயக்கம்கள் தந்தாய்…

பிரிந்த போதிலும்

பரிவே வேண்டினாய்…

மீண்டும் …

பார்த்த நோடியில்

காலத்தை கடத்தினாய்…

விடை பெறும் தருணத்தில்

ஒரு சிறு தயக்கமும் தந்தாய்…

வாழ்வின் அர்த்தங்கள் எனை சேருமா…

உனை கடக்கும் தூரங்கள்

மெலிகின்றது

எனை மீட்கும் தருணங்களாகின்றது

தொலைத்த காதல் கனக்கின்றது

ஒரு உறவின் அவசியம்

புரிகின்றது

என் வானத்தின் விண்மீன்கள்

வெகுதூரமாய்…

இந்த பௌர்ணமி நிலவும்

மிளிர்கின்றது…

கலைகின்ற மேகங்கள் உயிர்

மீட்குமா…

ஒரு இதமான குளிர் காற்று

இதமூட்டுமா…

என் சுயம் மென்மேலும் உயர்

தேடுமா…

இந்த வாழ்வின் அர்த்தங்கள்

எனை சேருமா…

வாழ்வு…

வார்த்தைகள் கோர்த்து வானவில்

எய்கிறேன்

பூக்களை தூவியே பாதைகள்

பயற்கிறேன்

புன்னகை வீசியே வாழ்க்கையை

புசிக்கிறேன்

வண்ணங்கள் சிந்தியே கனவுகள்

வரைகிறேன்…

நேசங்கள் செலுத்தியே வாஞ்சைகள்

குவிக்கிறேன்…

என் …

இருவிழி பாதையில்

இந்த உலகையே

ஆராதிக்கிறேன்…

உன் சாயல் மறைவிற்குள்…

மழை நின்ற ஓர் நாளில்

சிலிர்த்து உறங்கிய மனதில்

நனைந்தபடி ஓர்கனவு…

துளிகளுக்குள் ஒளிந்தபடி

உன் சாயல் மறைவிற்குள்…

நீ யோ அது…

நானேதானோ…

உன் பரிமானம் ஏற்றபடி…

நினைவில் தொலைத்த நகலை

பற்றியபடி…

முன் ஒரு அடி எடுத்தால் எனையே

விழுங்கி…

பின் ஒரு அடி எடுத்தால் உனையே

ஒளித்து…

சதுராடும் இருளில் நமையே

தொலைத்து…

தோய்த்து எடுத்த வானத்தில்

வானவில் வரைந்து…

தேடுகிறேன் உன்னை …

எந்த வண்ணத்தில் உனை

மறைத்து வைத்தேன் என்று

மறந்ததனால்…

அர்த்தங்கள் மாறுமா?

மரித்து உயிர்பித்த வார்த்தைகள்

ஒரு புது தொடராய்…

அர்த்தங்கள் மாறுமா?