தாயும் மொழியும்

இதயத்தின் முதல் அன்பாய்

முகுளத்தின் முதல் அறிவாய்

தாயும் மொழியும்,

நாவின் தீஞ்சுவையாய் பதிந்த

முதல் உணவும் ஒலியும்

தாயும் மொழியும்,

பிரியும் பொழுதில் உணர்ந்திடும் வலியாய்

கதைகும் நொடியில் மகிழ்ந்திடும் வரமாய்

தாயும் மொழியும்,

தாய் தந்த தமிழாய்

தமிழ் ஈன்ற தாயாய்

மனம் தளும்பும் உணர்வாய்

என் சுயம் பேனும் அறனாய்

தாயும் மொழியும்…

Advertisements

நிழலாடும் நித்திரைகள்…

நித்திரையின் நிசப்ததில்

ஒரு தேடல்

கனவோ… இல்லை

நிஜத்தில் நிழலோ

எதுவோ அது…

துரத்தும் மனமோ

மயங்கும் நிலையில்…

ஆர்பரிக்கும் அர்த்தங்கள்

நிறத்தின் நிர்வாணமாய்…

கலங்கும் அறிவோ

ஓலங்களின் உச்சரிப்பாய்…

இளமை கடந்த முதிர்ந்த இதயம்

இயல்பாய் இயங்க எத்தனிக்கும்

போராட்டமாய்…

நிழலாடும் நித்திரைகள்

சாபங்களின் களம்…

தடயங்கள் எங்கே?

மணல் மூடிய ஆறாய்

தடம் தேடும் வாழ்வில்

தடுமாறும் நெஞ்சின்

தடயங்கள் எங்கே?

மணம் சிதைந்த பின்பும்

மலர் வருடும் காற்றாய்

சுவாசத்தின் சுவடில்

ஒழிந்திருக்குமா மனிதத்தின் நேசம்?

ஒரு சொல் தாங்கி வருகின்ற

மொழியின் திறன் சிதைக்குமா

யுகங்களின் மௌனத்தை?

உலகனைத்தும் சிந்தும்

சிறுசிறு புன்னகை

ஆழியின் எழுச்சியாய்

மீட்குமா அடிமனதின்

புதையுண்ட கரிசனத்தை?

Dreams…

The dreams that breath

the life to the soul keep

changing like the colours

of the seasons,

Some dark,

Some lucid,

Some, with the feathers

of the cherished blessings

fly to fill the hues of the rainbow,

Some , the curses of the heart

ashing out layers of

fragile layers to darken

the hope and perish the source,

The dreams of this life

swings in the thin threads

to the tunes of the fate…

எது நீ… எது நான்…

நீரூறும் மண்ணாய்

என் மனம் நீர்த்த

கண்ணீர்,

கானலாய் கரையுமா

இல்லை உன் மனம்

வருடி சேருமா?

நீர் சுமந்த வானமாய்

கனக்கின்ற என் இன்பம்

வனம் மேல் பொழியுமா?

இல்லை கடல் நீர்த்து போகுமா?

ஒரு கனம் மனம் சுடும் அனலாய்?

மறுகனம் மருந்திடும் பனியாய்?

எது நீ…

உயிர் உணர்த்தும் காற்றா?

உனை உயிர்ப்பிக்கும் கதிரா?

எது நான்…

உற்று நோக்கும் உன் விழி

என்னுள் எதை கடத்தி

உன்னில் எதை விதைக்கும்?

என் தேடலின் முடிவாய் நீ …

உன் புரிதலில் தொடக்கமாய் நான் …

வாழ்வின் புதிராய் நம் அன்பு…