அடையாளம் கலை. ..

இன்று ஒரு நாள் மட்டும்

அடையாளம் கலை

ஒரு மனிதத்தின் கூட்டில் வாழ்,

இருவரும் ஒரு உணவை

சேர்ந்து உண்போம்

ஒரு உணர்வை

சேர்ந்து உணர்வோம்

ஒரு படகில்

சமமாக நீல் கடலில்

நீண்ட ஆகாசத்தின்

கீழ் பயணிப்போம் ,

ஒரே காற்றை சுவாசித்து

ஒரு நாள் ஒரு பொழுதேனும்

இந்த பிறப்பின் பேரின்ப

ரகசியத்தை உரக்கச் சொல்வோம். ..

காதலில் கரைந்திடவே…

மலர் தீண்டிய காற்றாய்

என்னுள் உன் வாசம்

குருதியின் பிழையாய்

என் நரம்பில் உன் துடிப்பு

உன்னை பார்க்கும் பொழுதில்

நொடி தொட மறுக்கும் என் இமை

என் வரமாய் வந்த ஒரு சாபமோ…

என் மொழியில் வந்த ஒரு பிழையோ…

வரம்பை மீறிய ஒரு இலக்கனமாய்…

என் உயிரை தீண்டிய ஒரு நஞ்சாய்..

பிரிவின் வலியில் ஒரு வலிமையாய்…

இறந்த பின்பும் ஒரு துடிப்பாய்…

வாழ்வின் வரமாய் நீ வந்தாய்…

எனை நான் உணர…

பிரிவின் சாபங்கள் தான் தந்நாய்…

உனை நான் நீங்க. ..

உனை ரகசியமாய என்னுள் வைத்து

காத்திடவா இல்லை

இருளில் கண்ணீரில் வடித்திடவா

சேரா துயரில் மூழ்கிடவே

உனை சுவாசித்து எனைதான்

மீட்டிடவா

கரையில்லா இந்த காதலில் நானும் கரைந்திடவே…

முடிக்கப்பட்டாத ஓவியம் நான்…

முடிக்கப்படாத ஓவியம் நான்

முடிவறியா தொடக்கமும் நான். ..

பகிரபடாத பதில் நான்

பார்த்த நொடியின் கேள்வியும் நான். ..

ஆழ்மனதின் ரகசியம் நான்

அறியப்படாத அந்தரங்கமும் நான். ..

கைக்குகிட்டா ஆசை நான்

அலைபறிக்கும் மனதின் ஓசையும் நான். ..

அறிந்தும் உணரா பொருள் நான்

அலைக்கழிக்கும் வாழ்வின் அர்த்தமும் நான். ..

புலர்ந்த பொழுதின் புனிதம் நான்

பொருள் உணரா கவிதையும் நான். ..

யாவரும் நாமேதான்…

இனம் கடந்த காதலாய்.

மொழி கடந்த புரிதலாய்

நிறம் கடந்த ஈர்ப்பாய்

மதம் கடந்த மனிதனாய்

தேசம் கடந்த நேசமாய்

யாவரும் நாமேதான்…

எங்கோ விழும் ஒரு துளி கண்ணீர்

நம் மனம் இளக…

யாரோ உணரும் ஒரு மகிழ்வை

நாம் இங்கு பகிர…

அது வரை அறியா ஒருவர்

நம் இதயம் வருட…

யாவரும் நாமேதான்

விரவி பரவும் ஒலி போலே

காற்றில் கரையும் அன்பில்

இருளில் ஒளிரும் விளக்காய்

மனிதம் துடிக்கும் உயிரில்

எல்லைகள் எல்லாம் வரைபடத்தில்

மனங்கள் சிக்கா காகிதமாய்

நம்மை நாமே உணர்ந்து

எங்கும் நம்மை உயர்த

யாவரும் நாமேதான். ..

காத்திருப்பில் கடக்கிறது…

அறக்க பறக்க ஓட்டம் இல்லை

ஆறி உலர்ந்த உணவும் இல்லை

கடிகார முள்ளுடன் போட்டி இல்லை

அயர்ந்த உறக்கமும் இல்லை

அறுபதை கடந்து எழுபதை துரத்தும்

காலகட்டம்

கைப்பேசி அழைப்பின் காத்திருப்பில்

கடக்கிறது…

சிறு விரலின் சிறையில் …

ஒரு தவம் தந்த கொடையாய்

இதழ் விரித்து நின்றாய்

உன் புன்னகை என் மனம் சேரவே

வரம் தந்த கையால்

வலி தீர்த்து நின்றாய்

உன் மொழி என் செவி சேரவே

விரிகின்ற சிறகாய் என் மனம்

பறக்கின்ற தூரமெல்லாம் உன் முகம்…

தேனாய் பாயும் என் தமிழ்

கொஞ்சும் அகரமாய் உன் மொழி…

எதில் மயங்கி நிற்பேன்…

கன்னகுழி சிரிப்பா…

கவி தோற்கும் மழலையா…

பூ பனியாய் உன் கை…

என் முகம் வருடும் நொடி

கண் பனித்து

இதழ் மலர்ந்து

உன் சிறு விரலின் சிறையில் நான்…

சுயத்தின் தேடல்…

இன்றின் பாடல்

நேற்றைய தூறல்…

நேற்றின் வலி

நாளைய வலிமை…

மொழியும் சுவையும்

மனதின் வளர்ச்சி…

அர்த்தம் பேணும்

அறிவே ஆதாரம்…

உணர்ந்து வாழும்

உறவின் மேன்மை…

வார்த்தைகள் சுமந்து

வாசகங்கள் மறந்து

வாழ்வை துரத்தும்

சுயத்தின் தேடல்…

அன்பா…காதலா…

பரிச்சியம் வேண்டினேன்

பரிகாசம் செய்தாய்…

விலகி நின்றேன்

விரும்பி வந்தாய்…

நட்பா என்றேன்

நாணிச் சிரித்தாய்…

விழியின் விரிப்பில்

வாஞ்சைகள் சிதறினாய்…

வயதின் கனவில்

வண்ணங்கள் தீட்டினாய்…

அன்பா… காதலா…

மயக்கம்கள் தந்தாய்…

பிரிந்த போதிலும்

பரிவே வேண்டினாய்…

மீண்டும் …

பார்த்த நோடியில்

காலத்தை கடத்தினாய்…

விடை பெறும் தருணத்தில்

ஒரு சிறு தயக்கமும் தந்தாய்…

வாழ்வின் அர்த்தங்கள் எனை சேருமா…

உனை கடக்கும் தூரங்கள்

மெலிகின்றது

எனை மீட்கும் தருணங்களாகின்றது

தொலைத்த காதல் கனக்கின்றது

ஒரு உறவின் அவசியம்

புரிகின்றது

என் வானத்தின் விண்மீன்கள்

வெகுதூரமாய்…

இந்த பௌர்ணமி நிலவும்

மிளிர்கின்றது…

கலைகின்ற மேகங்கள் உயிர்

மீட்குமா…

ஒரு இதமான குளிர் காற்று

இதமூட்டுமா…

என் சுயம் மென்மேலும் உயர்

தேடுமா…

இந்த வாழ்வின் அர்த்தங்கள்

எனை சேருமா…